تنگی کانال نخاعی کمر؛ علائم، تشخیص و درمان

اگر بعد از چند دقیقه راه رفتن، پاهایتان سنگین، دردناک یا بی‌حس می‌شود و مجبورید بایستید یا بنشینید تا بهتر شوید، ممکن است تنگی کانال نخاعی داشته باشید. این بیماری در سنین بالا شایع است و کیفیت زندگی را به‌تدریج کاهش می‌دهد.

تنگی کانال نخاعی چیست؟

با افزایش سن، دیسک‌ها برآمده، رباط‌های پشت کانال ضخیم و مفاصل مهره‌ای بزرگ می‌شوند. نتیجه، باریک شدن کانالی است که اعصاب از آن عبور می‌کنند. لغزش مهره هم می‌تواند کانال را تنگ‌تر کند.

علائم

• درد، سنگینی، بی‌حسی یا ضعف پاها هنگام راه رفتن یا ایستادن طولانی.
• بهبود علائم با نشستن یا خم شدن به جلو، مثلاً تکیه دادن به چرخ فروشگاه.
• کمر درد که ممکن است کمتر از درد پاها باشد.
• کاهش تدریجی مسافتی که می‌توان راه رفت.

تشخیص

شرح حال معمولاً بسیار گویاست. ام‌آرآی میزان تنگی را نشان می‌دهد. پزشک باید مشکلات عروقی پا را هم که علائم مشابهی ایجاد می‌کنند در نظر بگیرد.

درمان

فیزیوتراپی با تمرین‌های خم شدن به جلو و تقویت عضلات، دوچرخه ثابت که با وضعیت خم به جلو انجام می‌شود، داروها و تزریق اپیدورال، درمان‌های غیرجراحی هستند. وقتی علائم زندگی روزمره را مختل کند، جراحی لامینکتومی یا آزادسازی کانال و در صورت ناپایداری، فیوژن انجام می‌شود که معمولاً درد پا را به‌خوبی کم می‌کند.

درباره جراحی در راهنمای جراحی ستون فقرات بیشتر بخوانید. این مقاله بخشی از راهنمای جامع کمر درد و ستون فقرات است.

نکات زندگی روزمره

پیاده‌روی‌های کوتاه با استراحت بین آن‌ها، استفاده از چرخ خرید یا واکر که امکان کمی خم شدن به جلو را می‌دهد، دوچرخه ثابت و ورزش در آب، فعالیت را برای بیماران تنگی کانال ممکن‌تر می‌کند. کاهش وزن و تقویت عضلات شکم هم فشار روی ستون فقرات را کم می‌کند. این بیماری بیشتر سالمندان را درگیر می‌کند، پس پیشگیری از زمین خوردن و ارزیابی تعادل هم اهمیت دارد.

پرسش‌های رایج

جمع‌بندی

تنگی کانال نخاعی کمر با درد و سنگینی پاها هنگام راه رفتن و بهبود با نشستن مشخص می‌شود. ورزش، فیزیوتراپی و تزریق در بسیاری از بیماران کمک می‌کند و جراحی آزادسازی کانال برای علائم ناتوان‌کننده نتیجه خوبی دارد.